نیمروز و نوروز
در ايران باستان بخشي از جشن نوروز، آيين و جشن مخصوص رپيتوين Rapithwin بوده است. او سرور و نگهبان گرماي نيمروزي است. چنانكه مي دانيد سرزمين ايرانيان باستان، ايرانويج، سرزميني بسيار سرد بوده است و از اين است كه ايرانيان آتش و همۀ آنچه به گرما مربوط مي شد را مقدس مي داشتند. رپيتوين ايزدي بود كه با هجوم ديو زمستان به زير زمين پناه مي برد و آنجا با حرارت تنش آبها را گرم نگاه مي داشت، ريشه هاي درختان را در آن ژرفا، گرما مي بخشيد تا با شكست زمستان و گريختنش از زمين، بار ديگر گياهان توان زندگي كردن بيابند.
پيداست كه ايزدي چنين، با آتش و ارديبهشت كه امشاسپند نگاهبان آتش محسوب مي شد، ارتباطي نزديك داشت. از اين است كه رپيتوين در جشن نوروز كه به واقع جشن آتش محسوب مي شده است وهفتمين جشن از جشنهاي هفتگانۀ ايرانيان بوده ، داراي آييني ويژۀ خود است. جشن نوروز به تعبيري ( مري بويس) جشن آفرينش آتش توسط اهورامزداست و آورده اند كه زردشت بود كه براي نخستين بار زمان اين جشن را دراعتدال بهاري يا روز اول فروردين قرار داد.
بدين ترتيب در ظهر اولين روز فروردين ايرانيان بازگشت رپيتوين را از زير زمين به روي زمين، شكست ديو زمستان و سرما را و سر رسيدن تابستان را ( چه ايشان در آغاز تنها دو فصل داشتند) جشن مي گرفتند. اين جشن به يك معنا جشن راستي و اشه بر دروغ و نادرستي بود، نمادي از رستاخيز و زندگي دوبارۀ زمين.