یاد ایام
15 خرداد سال 42 نقطه عطفی در شکل گیری انقلاب اسلامی ایران بود . به طوری که بعضی آن را آغاز نهضت اسلامی دانسته اند . خدشه دار شدن جایگاه روحانیت و حوزه علمیه براثر حمله ایادی رژیم پهلوی ، زخمی بر سینه امت مسلمان نشاند که ظلم و فشار و بدرفتاری ها با گروههای مختلف اجتماعی و برخوردهای خشن و بند و حبس و شکنجه انقلابیون برآن می افزود و به تدریج آتش خشم و کینه مردم را بر ضد رژیم شعله ور می کرد . رشته های مودت امت با رهبری انقلاب با تبعید او نه تنها گسسته نشد بلکه روز به روز بر استحکامش افزوده شد و در دوران تبعید در نجف اشرف و پس از آن در نوفل لوشاتو فرانسه ، امکان مراوده هرچه بیشتر مریدان و و علاقمندان او را فراهم کرد و بدین سان پیام روشنگریش از طریق ایرانیان خارج از کشور و شاگردان و پیروان راستینش در سراسر ایران و حتی جهان منتشر شد . استقبال تاریخی از روح الله خمینی نشانه اولین رای اعتماد به او بود و پس از آن در مقاطع مختلف تاریخ انقلاب اسلامی ، مردم شهید پرور ایران با رهبر فرزانه شان تجدید پیمان کردند و آنگاه که روح خدا به خدا پیوست ، سوگواری عاشقان راه و مرام خمینی اعجاب و شگفتی جهانیان را برانگیخت . اما آنچه از طریق دوربین های خبرنگاران و شاهدان عینی ثبت و ضبط شد ، هرگز نتوانست حتی بخشی از عاطفه و احساس امت او را تصویر کند چه رسد به عمق واقعیت و حقیقت .
اینک در هیجدهمین سالگرد ارتحال او که بیش از پیش جای خالی اش را احساس می کنیم ، بار دیگر ضرورت بازخوانی و بازنویسی تاریخ انقلاب را را با تاکید بر نقش زنان گوشزد می کنیم . باشد که لااقل در این مقطع تاریخی که زنان به واقع سهم و نقشی برابر و حتی به تعبیر امام خمینی برتر از مردان داشته اند ، مانع از غفلت و یا تحریف تاریخ شویم .